سلام

به نظر شما آيا شركت در مسابقه براي يك رزمي كار الزاميست؟ آيا كسب مدال داراي اهميت است؟

به نظر من شركت در مسابقه هيچ مسئله اي ندارد اما اون دسته از افراد كه خودشون رو زيادي غرق شركت در مسابقات مختلف مي كنند،افراد عقده اي كه فقط به دنبال كسب مدال هستند بايد بدانند كه هم دارن وقتشون رو تلف مي كنن و هم خودشون رو به نوعي دارن گول مي زنن.اين افراد از خيلي از تكنيكها فاصله مي گيرند به اين دليل مسخره كه فلان ضربات در مبارزه كاربردي ندارند و چون نمي شود از اين تكنيكها در مسابقه(مبارزه) استفاده كرد پس دور اونها رو يا خط مي كشن و اصلا تمرين نمي كنن يا به طور خيلي سطحي و معمولي روي اين ضربات تمرين مي كنند(اون وقت اين دسته از افراد ابله خودشون رو يك رزمي كار ميدونن).

دوستان عزيز لازمست بدانيد اگر كسي مثلا قهرمان كاراته جهان شد اين دليل نمي شود پس در ديگه هيچ حريفي ندارد!!! و از لحاظ تكنيك بي نظيرست.متاسفانه عده زيادي داراي چنين طرز فكر غلطي هستند.

افراد زيادي هستند كه حتی در يك مسابقه هم شركت نكردند ولي نه تنها كمتر كسي پيدا مي شود كه بتواند در مبارزه جلوي آنها بايستد بلكه از لحاظ تكنيك هم كم نظير هستند!

فقط در آخر لازم ميدونم اين نكته رو مجددا متذكر بشم كه من شركت در مسابقات رو نفي نمي كنم فقط حرف من اينه كه زيادي تو فكر كسب مدال و قهرماني نباشيد چون هنرهاي رزمي چيزي فراتر از اينهاست!!! 

سلام

يك موضوع بسيار مهمي كه مدتهاست ذهن منو به خودش مشغول كرده اينه كه آيا حركات نمايشي رو بايد جزو برنامه هاي تمريني خودمون قرار بديم يا نه؟؟؟

 عده اي بر اين عقيده هستند كه نبايد حركات نمايشي رو كار كرد چون كاربردي در مبارزه ندارند و بايد بيشتر رو تمريناتي متمركز شد كه بعدا بتوانيم از آنها در مبارزه استفاده كنيم.

عده ديگري هم بر اين عقيده هستند كه حركات نمايشي چه فايده اي داره؟ آخرش چه؟مثلا فلان ارتفاعي رو با پا  بپريم بزنيم چي ميشه؟و...

همون طور كه مي بينيد اين دو گروه نظرات و عقايدشان خيلي بهم شباهت داره ولي به نظر من عقايد گروه دوم كاملا اشتباه و حتي احمقانه هست.

 به نظر من به جاي اينكه وقت خودمون رو روي فرمها(كاتاها) و حتي سلاح هاي سرد( درست است كه سلاحها نيز جزو هنرهاي فردي حساب ميشن ولي من يكي كاملا باهاش مخالفم به دلايلي كه قبلا گفتم) تلف كنيم بهترست كه حركات نمايشي رو كار كنيم چون مطمئنا زماني به دردمان مي خورند در حالي كه فرمها هيچ موقع و در هيچ كجا كاربردي ندارند و فقط جنبه اتلاف وقت دارند و بس.

در حركات نمايشي همه چيز وجود داره،از حركات دست و پا بگيريد(كه شامل مشكلترين ضربات پا نيز ميشود) تا سخترين تمرينات بدنسازي( تا شما بدني كاملا آماده نداشته باشيد هيچ كدام از حركات نمايشي رو نمي توانيد انجام دهيد مگر يك سري از حركات ساده و معمولي)

در آخرفقط ميتونم اينو بگم كه حركات نمايشي خودش يك نوع هنره كه هر كسي قادر به انجام آنها نيست.

متاسفانه عده اي بر اين عقيده غلط هستند كه بروسلي فقط يك هنرپيشه بوده و بس و او را به عنوان يك رزمي كار بزرگ قبول ندارند!!!

اين دسته از افراد ابله و نادان بدون اينكه مطالعه دقيقي روي زندگي اين مرد بزرگ داشته باشند چنين سخنان مضحكي را بر زبان ميارن.

فقط ميتونم به اين دسته از دوستان عزيز و ابله بگم كه شما اول خوب روي زندگي اين رزمي كار بزرگ و افسانه اي مطالعه و بررسي كنيد،فيلمهاي مستندي كه از او موجود است را ببينيد آنگاه اظهار نظر كنيد،اون وقت متوجه خواهيد شد كه سخت در اشتباه بوده ايد و بعد از اون تازه مي فهميد كه قبلا هيچي درباره بروسلي نمي دانسته ايد.

از همه مضحك تر اينكه عده معدودي كه اصلا نمي دونن رزمي چيه و رزمي كار به كي ميگن،رزمي كاراني همچون جكي چان،جت لي، وندام(فرانكي) و...را بالاتر از بروسلي مي دانند!!! گرچه تمام اين رزمي كاران در نوع خود كم نظير هستند ولي هيچكدام نه به پاي بروسلي رسيدند و نه خواهند رسيد.

بروسلي يكي از معروفترين رزمي كاران و هنر پيشگان  است. وي در اواخر دهة 60 و اوايل دهة 70 ميلادي به علّت اجراي ضربات عالي و تكنيك هاي برتر در مبارزه  در محافل كونگ فوي بين المللي معروف و مشهور شد. او هميشه تكنيكي را كه خودش ابداع كرده بود تمرين مي نمود و به نمايش مي گذاشت. بروسلي يكي از 7 نفر معروف در محافل كونگ فوي جهان به شمار ميرفت و به علّت هنرمند و هنرپيشه بودن وي شركت هاليوود آمريكا بعد از مرگش يك موزه ياد بود براي او درست كرد.علت كسب اين همه موفقيت او اين بود كه وي سبكي به نام جيت كان دو كه حركات، ضربات و تكنيك هاي موثر سبكهاي ديگربود را ابداع نمود. اين ميراث گرانبهايي بود كه او از خود به جاي گذاشت.

سلام

بارها شده كه از تلويزيون،پوسترها و از جاهاي مختلف عكسهاي اين بدنسازهاي درشت هيكل رو ديده ايد و مطمئنا خيلي ها به محض ديدن آنها از خود پرسيده اند كه آيا كسي مي تواند در مقابل آنها ايستادگي كند و با آنها مبارزه كند(آنها را شكست دهد)؟ يا اينكه مثلا اگه يه ضربه به ما بزنند استخونامون خورد ميشه و از اين جور حرفها ولي به راستي حقيقت چيست؟ آيا به همان اندازه كه هيكل آنها گنده و حجيم هست به همان اندازه از قدرت حيرت آوري هم برخوردار هستند؟!

بايد بگويم طبق تحقيقاتي كه بنده در اين زمينه انجام دادم اساتيد بزرگي همچون بروسلي و اوياما بر اين نظر توافق دارند كه هيكل هرگز نشانه گر قدرت عضلات نيست.

خيلي جالبه شما اگه به بدنهاي رزمي كاران معبد شائولين دقت كرده باشيد متوجه خواهيد شد آنها با وجود داشتن سخت ترين تمرينات رزمي داراي بدني در ظاهر معمولي ولي در عين حال محكم و فولادين هستند پس مي بينيد نمي شود روي ظاهر قضاوت كرد.

توجه!!!

 1-بايد اين نكته رو متذكر شوم كه اگه يك نفر رزمي كار باشه و داراي چنين اندامي هم باشه اون وقت اون حرفهايي كه در اين رابطه مي زنند كاملا درست و منطقي هست.

2-طرف صحبت من اون دسته از بدنسازهايي بود كه از مكملها و آمپولهاي غير مجاز استفاده مي كنند نه اون عزيزاني كه با رياضتها و سختي هاي فراوان به چنين اندام عضلاني و حجيمي دست پيدا مي كنند.

دفاع از خود شوخي نيست شما بايد طوري مبارزه كنيد كه صدمات شديدي به شما وارد نشود و توقع صدمه خوردن را هم داشته باشيد سادگي يك واژه كليدي در اين هنر ميباشد با حداقل حركت و انرژي حداكثر عمل انجام ميشود. براي دفاع از خود در برابر شخص مهاجم يا مهاجمين هرگز به هيكل يا قيافه خشن كسي توجه نكنيد اين موارد ويژگي هاي روانشناسي فرد است و ربطي به استقامت و توانايي ندارد. هيكل هرگز نشانه گر قدرت عضلات نيست.

اين دفعه مي خوام به درخواست يكي از دوستان عزيز كه خودشون رو معرفي نكردن سوال زير رو مطرح كنم كه:

چرا سبكهايي مانند كونگ فو توآي سنتي و كونگ فو پرتوآ با اين همه هنرجو منحل شدند؟

البته بنده درباره كونگ فو توآي سنتي يه چيزهايي شنيده بودم ولي درباره پرتوآ نه!!! به هرحال از شما دوستان عزيز مي خوام اگه در اين زمينه اطلاعات دقيقي داريد در اختيار اين دوست عزيز قرار دهيد. باتشكر(مهدي)

سلام

چرا اکثر رزمی کاران (نه همشون) نمی تونند از هنر رزمی خودشون در دعوای خیابانی استفاده کنند؟

چند سال تمرین می کنند ولی در مواقعی که واقعا نیاز دارند از هنرشون برای دفاع از خودشون استفاده کنند ناتوانند!!!

من نمیگم هنرهای رزمی برای جنگ و دعواست ولی همون طور که می دنید اصل به وجود آمدن این هنرها برای دفاع از خود بوده پس ممکن است برای همه ما موقعیتی به وجود آید که مجبور شویم از هنر رزمی خود برای دفاع از خودمون و یا حمله به دشمن استفاده کنیم ولی چرا در اون موقع کاری از دستمون برنمیاد و انگار که تا به حال هیچ تکنیکی کار (تمرین) نکردیم؟

باسلام

به نظر شما آيا اين عقيده درست است كه يك رزمي كاربايد فقط در يك رشته(سبك) رزمي فعاليت داشته باشد و براي هميشه فقط همين رشته رو ادامه دهد؟

به نظر بنده حقير اگه كسي خودش رو واقعا يك رزمي كار مي نامه(مي دونه) بايد يك رشته اصلي و مورد علاقه اش رو انتخاب كند و دركنارش در ديگر رشته ها هم حداقل در حد آشنايي فعاليت داشته باشد.(منظور من  سبكهاي اصيل و ريشه دار است).

ولي بازهم نظر شما چيه؟

سلام

از همين ابتدا مايلم اين سوال رو مطرح كنم كه به نظر شما آيا گرفتن كمربند و دان اهميت دارد؟

خب به نظر بنده حقير تو اين دور و زمونه گرفتن كمربندهاي رنگي نه تنها اهميت ندارد بلكه شديدا" من يكي باهاش مخالفم حالا چرا؟

چون بنده بارها مشاهده كردم كه مثلا" طرف هنوز در حد يك كمربند زرد هم نيست اون وقت كمربند قرمز بسته!!!

حالا دليلهاي مختلفي داره: 1- يا سفارش بوده

                                  2- يا اينكه...بماند.

 حالا اينها به كنار در حالت عادي هم مثلا" افراد ( رزمي كاران) براي گرفتن كمربند اگه بتونند كاتا يا همون فرم مربوط به سبك خودشون رو تا اونجايي كه براشون مشخص كردند انجام بدن البته به اضافه يك سري تكنيكهاي  دست و پا اون وقت كمربند مربوطه رو مي گيرند . خب در ظاهر اين كار منصفانه و درست تلقي مي شود ولي باز هم من يكي شديدا" با اين كار مخالفم . چون بر فرض شاگرد لياقت اون كمربند رو داشته باشه ( كه اغلب اوقات اين طور نيست)  باز هم اون استاد بايد  كمي ديرتر به او كمربند بدهد و بذارد ( كمي) سختي بيشتري رو تحمل كنه كه بعدا" كه كمربندشو گرفت قدر اين كمربند رو بدونه و براش واقعا" ارزش قائل باشه.

و ديگه اين كه بنده با چشم خودم بارها ديدم كه افراد زيادي بعد از مدت كوتاهي كه از باشگاه رفتن آنها ميگذره باشگاه رو رها مي كنند به اين دليل مسخره كه چون اين استاد دير كمربند ميده .

خيلي جالبه ما نمي دونم اين افراد ابله هنرهاي رزمي رو فقط براي گرفتن كمربند انتخاب كردن؟!

متاسفانه اغلب افراد يا براي سرگرمي يا براي گرفتن كمربند يا به قول معروف براي كلاس گذاشتن و ... هنرهاي رزمي رو انتخاب مي كنن!

فقط در آخر لازم مي دونم اين نكته رو متذكر شوم كه ديگه كمتر كسي پيدا ميشه كه حاضر بشه واقعا" وقت خودش رو مردونه صرف هنرهاي رزمي بكنه .

توجه!!!

طرف صحبت من افرادي بود كه به تازگي يا در اين چند سال اخير ( كه اين موضوع به اوج خودش رسيده) هنرهاي رزمي رو شروع كردن و در آن فعاليت دارن نه اون دسته از دوستان و رزمي كاران عزيز كه سابقه طولاني در اين زمينه دارند .

آيا شما با مبارزاتي كه به صورت فول برگزار مي شود موافقيد و به آن اعتقادي داريد؟

خب بذاريد در اين زمينه كمي توضيح دهم تا منظورم رو از طرح اين سوال متوجه شويد .

به عقيده بنده مبارزاتي كه به صورت فول برگزار مي شود مثل سانشو و كيك بوكسينگ ضررهايي كه بعدا به دنبال دارد خيلي بيشتر از فوايد آن است. (البته بايد بگم به هيچ عنوان قصد توهين به سبك خاصي رو ندارم)

بارها اين گفته را از بعضي از فايترهاي عزيز (همچون سانشوكاران) شنيدم كه ميگن وقتي بتواني ضربات مشتي كه به صورتت وارد مي شوند رو تحمل كني (در مسابقات و تمرينات) آن وقت ديگر در دعواي خياباني اگر مشتي به صورتت برخورد كرد زياد موجب آسيب ديدگيت نمي شود ودرد آنچناني هم ديگر ندارد!!!

با عرض پوزش بايد بگم نظر خيلي احمقانه اي است چون هر قدر كه ضربات مشت در طي تمرينات و مبارزاتي كه انجام مي دهيم به صورت ما بخورد گرچه صورت ما نسبت به افراد عادي محكم تر خواهد شد و توان آن هم در برابر بعضي از ضربات مشت بالا تر خواهد رفت ولي اين دليل نمي شود كه در دعواي خياباني شما توانايي تحمل ضربات مشتي كه به صورتتون برخورد مي كند رو داشته باشيد.

كسي در نزاع هاي خياباني از دستكش استفاده نمي كند. هر قدر هم كه تحمل شما در برابر ضربات مشتي كه در مسابقات به صورت شما اصابت مي كند زياد باشد مطمئن باشيد اگر در يك دعواي خياباني يك ضربه مشت درست و حسابي به صورت شما بخورد در جا نقش بر زمين خواهيد شد و از شدت درد به خود مي پيچيد!!!

بنده با مبارزاتي كه به صورت فول برگزار مي شود به خصوص مسابقاتي كه به صورت رينگي برگزار مي شود شديدا مخالف هستم چون اين گونه اين مسابقات (مبارزات) فقط جنبه وحشي بازي دارد و كاربرد آنچناني در مبارزات خياباني ندارد مخصوصا اين كه كسي در دعواي خياباني از دستكش استفاده نمي كند و ديگه اين كه كسي در نزاع هاي خياباني از اين ژست ها و حات هاي مسخره اي كه مثلا شما در مسابقات "كي وان" و يا سانشو مي بينيد استفاده نمي كند و اين گونه مسابقات از مبارزات واقعي (خياباني) خيلي دور هستند يا بهتر بگوييم كاربرد آنچناني در مبارزات واقعي ندارند.

ولي مثلا شما سبك ها و نوع مبارزات كيوكشين - جودو و هاپكيدو را در نظر بگيريد و ببينيد چقدر به مبارزات خياباني نزديك هستند و كاربرد اين گونه مبارزات رو با مبارزات سانشو - ساندوانگ - كي وان و... مقايسه كنيد خود شما به تفاوت آنها به راحتي پي خواهيد برد.

به عقيده بنده حقير چون در اصل هدف به وجود آمدن هنرهاي رزمي دفاع از خود بوده بايد سبكهايي رو انتخاب كرد كه بعدا در مواقع ضرورت بتوانيم از آن براي دفاع از خود استفاده كنيم. (مهدي)

بروس در26نوامبر1940 در سان‌فراسيسكو به دنيا آمد اما در هنگ‌كنگ ‌بزرگ شد.در آن هنگام پدرش هوي‌چوئن لي كه يك خواننده اُپراي چين بود به سواحل شرقي امريكا مسافرت كرده بود و مادرش گريس در سواحل غربي امريكا به همراه دوستانشان مانده بود تا چهارمين فرزندش(بروس)را به دنيا بياورد. اين بچه(بروس)توسط والدينش جون‌فان ناميده شد(به معني هميشه در سان‌فراسيسكو)اما پزشكي كه او را به دنيا آورد نام انگليسي بروس را بر او نهاد. بعد از 5 ماه بروس و والدينش به هنگ‌كنگ باز گشتند اما قبل از آن او حضورش را در سينما مسجل كرد.او به عنوان يك نوزاد در فيلم امريكايي دختر شهر دروازه طاليي شركت كرده بود. وقتي خانواده بروس به هنگ‌كتگ باز گشتند هواي گرم و مرطوب آنجا روي تندرستي بروس اثر گذاشت.او خيلي ضعيف و بيمار شد به طوري كه مادرش مجبور بود دائماً از او مراقبت كند. اما بعد از اينكه سلامتي خود را باز يافت قوي و پر جنب و جوش شد و اين ويژگي را تا آخر عمرش حفظ كرد. وقتي بين دوستان و بستگانش بود هميشه توجه ديگران را به خود جلب مي كرد، اَدا در مي‌آورد و جست و خيز مي كرد. يك لحظه آرام و قرار نداشت و همين ويژگي بعدها براي او مشكل آفرين شد. در سال 1970 وقتي به طور نادرست با وزنه تمرين مي‌كرد آسيب جدي به كمرش وارد آمد. پس از اينكه پزشك بروس را معاينه كرد به او دستور داد استراحت مطلق كند. اما او بي قرار بود و بيشتر اوقات را استراحت نمي كرد. براي مدتي به نظر مي‌رسيد كه هرگز خوب نخواهد شد وقتي دوستانش به عيادت او آمدند خيلي به وجد آمد و شروع كرد به زدن لگدهاي بلند و مشتهاي سنگين و موقعي دست از اين كار كشيد كه درد كمرش دوباره آغاز شد. در اوايل نوجواني بروس مجبور شد مرتب مدرسه‌اش را عوض كند. گر چه معلمان او را دوست داشتند اما چنانكه مادرش مي گويد:«بروس مرتب با بچه هاي ديگر دعوا راه مي انداخت.» مدتها بعد از آنكه درسش را تمام كرده بود هنوز داستان او سر زبانها بود و به عنوان فردي قُلدر و دردسر آفرين از او ياد مي شد. بروس كه پسر لاغري و نحيفي بود مي گويد: «هنگام دعوا من هميشه جلو گروه‌ام بودم.بهترين اسلحه‌‌اي كه در مدرسه داشتيم زنجيرهايي بود كه از داخل بشكه‌ها پيدا مي‌كرديم در آن روز ها بچه ها به انواع سلاح ها مجهز بودند حتي به كفشهايشان تيغ وصل مي كردند. اكثر مردم تنها بروس لي را به عنوان يك ستاره سينما و همين طور يك استاد بي نظير تكنيكهاي رزمي مي پندارند اما از آنجايي كه بروس لي داراي احساسات و تعصبات شديد و بخصوصي بود ، لذا او وارد دانشگاه شد تا به تحصيل در رشته فلسفه بپردازد . البته اكثر مردم مسلما اولين كتابي كه بروس لي نوشت و فلسفه هنر دفاع شخصي نا م داشت را مي شناسند ، جالب است بدانيد كه بروس لي حتي اولين بار در حين ارائه يك سخنراني فلسفي در دانشگاه بود كه با همسرش ليندا آشنا شد .